| nieobojętność trzecia |

Nieobojętna

Nie ukrywałaś swoich łez, które ciurkiem ciekły po policzkach. Patrzyłaś na Grześka z wyraźną nieobojętnością w oczach. Nie chciałaś, by teraz sobie poszedł. Nie chciałaś, by znów zostawił cię samą z problemami. Wiedziałaś, że to co się działo pomiędzy wami w przeszłości, to wasza wspólna wina, ale nie chciałaś tego tak zostawiać. Nie chciałaś, by wasza przyjaźń poszła na straty. Nie mogłaś go stracić, bo nie wyobrażałaś sobie swojego życia bez niego.

Z drugiej strony nie miałaś już siły. Zdawałaś sobie sprawę, że nie wytrzymasz tak dłużej. Prawda cisnęła ci się na usta, chcąc byś ją w końcu wykrzyczała. Może to by coś zmieniło? Może zwykła ignorancja z jaką traktował cię chłopak zmieniłaby się w coś innego? Nie liczyłaś na wiele. Nie oczekiwałaś, że nagle staniesz się jego oczkiem w głowie. Chciałaś tylko, by cię zauważał, nie traktował jakbyś siłą wpieprzyła się w jego ułożone życie i zniszczyła mu wszystko, co sam zbudował.

Widziałaś jego wzrok, który przesuwał się po twojej twarzy. Był zaskoczony. Nigdy dotąd nie płakałaś w jego obecności. Nie pokazywałaś słabości. Nie przy nim. Łzy często ci towarzyszyły, ale tylko w zaciszu twojego, pogrążonego w mroku, pokoju. W tym momencie wiedziałaś, że nadszedł czas, by dowiedział się wszystkiego, co dotąd trzymałaś głęboko w sercu. Dowie się, jak wiele bólu ci sprawił przez te wszystkie lata. Dowie się, jak bardzo chciałabyś, by znów był starym Grześkiem. Tym, którego znałaś, podziwiałaś i skrycie kochałaś.

Zeszłaś z parapetu i stanęłaś naprzeciw niego. Wpatrywałaś się w jego oczy, wiedząc, że sprawisz mu ból. Jednak on nieświadomie sprawiał ci ból codziennie. Teraz jego kolej. Otworzyłaś niepewnie usta, a potem wszystko potoczyło się samo. Z minuty na minutę opuszczało cię napięcie, gromadzące się w tobie od dawna. Wykrzyczałaś mu wszystkie swoje żale prosto w twarz, nie spuszczając wzroku z jego oczu. W końcu dojrzałaś ból w tych znajomych tęczówkach, ale nie potrafiłaś przestać. Musiałaś wyrzucić z siebie wszystko.

W końcu zapadła cisza. Stałaś naprzeciw niego ze strumieniami łez, płynącymi po twoich policzkach i obserwowałaś jak walczy sam ze sobą, zaciskając dłonie w pięści i oddychając głęboko. Poczułaś zmęczenie ogarniające całe twoje ciało. Nie miałaś siły, by mierzyć się z kolejną porcją bólu. Znów to robił. Znów cię ignorował. Zachowywał się jakby cię tu nie było.

- Lepiej będzie jeśli się wyprowadzę – rzuciłaś pustym głosem.

Wydawało ci się, że jedynie w ten sposób mogłaś uratować resztki waszej przyjaźni, skoro wszystko zaczęło się od kiedy ze sobą zamieszkaliście. Codzienne mijanie się w drzwiach nie pomagało wcale utrzymać przyjaźni. Mieliście nadzieję, że będzie wspaniale. Kiedyś potrafiliście godzinami rozmawiać, ale ograniczała was odległość. Odległość zniknęła, ale pojawiło się nowe ograniczenie. Wy sami. Oboje mieliście zobowiązujące zawody. On siatkarz, ty piłkarka ręczna. Bywało, że ty wracałaś po wyjeździe do domu, a on z niego wychodził w tym samym celu.

Poczułaś ból, kiedy  nadal nie ruszył się z miejsca. Nie zaprzeczył. Nie próbował cię zatrzymać. Nie zależało mu na tobie. Serce ścisnęło się boleśnie, a kolejne łzy napłynęły do oczu. Spuściłaś wzrok na swoje ręce, a potem, nie mówiąc ani słowa, odwróciłaś się i zniknęłaś w swoim pokoju. Po ciemku dotarłaś do łóżka. Zwinęłaś się w kłębek i szlochałaś bezgłośnie.

 Nieobojętny

Stałeś na środku kuchni i próbowałeś opanować szalejące emocje. Jak mogłeś nie zauważyć? Jak mogłeś okazać się tak cholernym, zadufanym w sobie dupkiem, by nie dostrzec, że twoja przyjaciółka, osoba, z którą kiedyś dzieliłeś się wszystkim, cierpiała z twojego powodu? Poczucie winy wypełniało cię całego. Złość, a właściwie wściekłość na samego siebie nie ustępowała. I nie chciałeś, by ustąpiła. Miałeś ochotę z całej siły walić głową w ścianę. Tak długo, dopóki nie zrozumiesz, jak mogłeś tak traktować swoją przyjaciółkę.

Chce się wyprowadzić. Chce w końcu pozbyć się źródła cierpienia ze swojego życia. I ma cholerną rację. Sam chciałbyś się siebie pozbyć. Nie miałeś prawa próbować ją zatrzymać. Nie miałeś prawa grać na jej emocjach. Nie miałeś prawa, by okłamywać ją błahym ‘zmienię się’.

Jęknąłeś przeciągle, zaciskając pieści na włosach. Straciłeś jej zaufanie. Zawiodłeś ją. Skrzywdziłeś. Ignorowałeś. Ale nie zamierzałeś się poddawać. Być może nigdy ci nie wybaczy, ale zamierzałeś zrobić wszystko, by znów zobaczyć uśmiech na jej twarzy.

Ruszyłeś do jej pokoju, tknięty nagłym impulsem, by zapewnić ją, że zrozumiałeś. Otworzyłeś drzwi, które skrzypnęły cicho i wszedłeś głębiej. Dostrzegłeś ją leżącą na łóżku, zwiniętą w kłębek i najwyraźniej śpiącą. Choć na twarzy widniały nadal świeże ślady łez, jej oddech był miarowy i spokojny. Nie potrafiłeś patrzeć na nią, na jej łzy. Nigdy wcześniej nie widziałeś jej w taki stanie. Nigdy nie widziałeś jej łez. Z góry założyłeś, że dziewczyna ma wspaniałe życie, w którym brak problemów. Żaliłeś się jej z każdej swojej porażki, każdego błędu, ale nigdy nie dałeś jej w zamian tego samego.

Podszedłeś do niej i przykucnąłeś przy brzegu łóżka. Odgarnąłeś zbłąkany kosmyk włosów z jej twarzy i pocałowałeś ją czule w czoło. Wyszeptałeś jedno słowo, wypełnione całym bólem, jaki w tym momencie odczuwałeś.

- Przepraszam.

><><><><><><><><><

Kolejny rozdział. Co myślicie? Co tak naprawdę się między nimi dzieje? ;) 

Nie oceniajcie Grzesia zbyt pochopnie. Owszem on dużo gada i nie hamuje się przy Kasi, ale to jego naturalne zachowanie. Z kumplem gadałby w ten sam sposób. Jest po prostu troszkę ślepy i nie potrafi dostrzec, że Kasia jest dużo bardziej wrażliwsza. ;)

Dziękuję za pozytywne opinie! Mam nadzieję, że nie zawiodę! ;*