| nieobojętność druga |

Nieobojętna

Kolejny dzień zaczął się tak samo. Nic się nie zmieniło. Z tym, że kiedy wróciłaś z treningu, przymusowo zabrałaś się za sprzątanie. Zakreślona w kalendarzu na czerwono data przypominała ci, że mieszkanie dzieliłaś z przyjacielem i, że właśnie dziś miał on wrócić. Nie chciałaś, żeby zobaczył, do jakiego stanu doprowadziłaś wasze wspólne lokum. W ogóle nie chciałaś, żeby przyjeżdżał. Znowu zacznie się olewanie cię na każdym kroku. Znowu będziesz musiała wysłuchiwać opowieści o jego wspaniałych przyjaciołach, o wspólnych podbojach miłosnych. A wcale tego nie chciałaś. Niby dlaczego miałabyś chcieć, skoro on nie słuchał, kiedy to ty chciałaś coś powiedzieć? I teraz nasuwa się pytanie, dlaczego w ogóle dalej się przyjaźnicie? Przecież przyjaźń to niesamowita więź pomiędzy dwójką ludzi, którzy potrafią mówić o swoich problemach i słuchać, gdy mówi o nich ktoś inny. A między wami już tego nie ma. Straciliście wspólne tematy do rozmów odkąd zaczęliście ze sobą mieszkać. Choć na początku zapowiadało się całkowicie inaczej.

Zmęczona, ale zadowolona z końcowego efektu, usiadłaś w salonie na kanapie. Myślałaś o swoim życiu. O tych wyborach, które okazały się słuszne i o tych nie do końca trafionych. Co by było, gdybyś zajęła się czymś innym niż sport? Czy właśnie teraz leżałabyś w tej samej pozycji i gdybała? Czy w ogóle musiałabyś gdybać? Może to inne życie byłoby lepsze? Może czekałoby cię w nim więcej przygód, niespodzianek, chwil wartych zapamiętania? Nie wiesz tego, ale jedno jest pewne. Twoje teraźniejsze życie przypomina wyjątkowo nudny dokument. Bo nawet komedią się go nie da nazwać. Przymknęłaś oczy, aby odciąć się od rzeczywistości, do której nie chciałaś więcej wracać. 

Gdzie podziała się ta rozrywkowa dziewczyna, którą kiedyś byłaś? Wieczny uśmiech przyklejony do twarzy, roześmiane oczy pełne blasku? Gdzie to się podziało? W którym momencie twoja ścieżka życia stała się autostradą, gdzie nie znajduje się nic ciekawego i tylko mijasz raz za razem innych, nie zwracając na nich uwagi? Sama nie wiedziałaś. Ale straciłaś to, co dla ciebie było najważniejsze.

I może się nad sobą użalałaś, ale przynajmniej dostrzegałaś problem, który zmienił twoje życie w marne przedstawienie.

Walcz o siebie – nie poddawaj się.

Nieobojętny

W dobrym humorze zszedłeś na śniadanie do stołówki, gdzie przywitałeś się z kumplami. Uśmiechnąłeś się porozumiewawczo do Wojtka, który miał równie świetne samopoczucie. Wymieniając się wrażeniami z wczorajszego wieczora zjedliście śniadanie. Powiedziałeś przyjacielowi o kartoniku, który dzisiaj rano znalazłeś w kieszeni spodni, a na którym było zapisanych dziewięć cyferek. Kumpel spojrzał na ciebie z podziwem, jakbyś dokonał niemożliwego. Sam nie wiedziałeś, czy masz się cieszyć, czy płakać. Już dzisiaj wracasz do Kędzierzyna, a po dziewczynie z klubu pozostanie tylko wspomnienie.

Spakowałeś swoje rzeczy i wrzuciłeś torbę do bagażnika autobusu. Nie uśmiechało ci się spędzić kilka godzin w autobusie, gdzie nie mogłeś nawet rozprostować nóg. Po podróży zawsze byłeś zmęczony i połamany, a to kłóciło się z twoim wiecznym optymizmem. Nie pocieszała cię również myśl, że znów wracałeś do mieszkania, w którym panowała atmosfera tak gęsta, że dało się ją kroić nożem. Miałeś jednak nadzieję, że coś się zmieniło. Że nie będzie znów awantur o nic. Że skończą się ciche dni. Że znów będziecie ze sobą rozmawiać. Ale czy to w ogóle było możliwe?

Wszedłeś do autokaru i rozłożyłeś  się na siedzeniach za Ferensem. Widziałeś, że kumpel miał słuchawki na uszach i że zapewne chciał mieć odrobinę ciszy i spokoju, więc nie próbowałeś mu przeszkadzać. Wyciągnąłeś z plecaka podręcznego książkę i zacząłeś czytać. Nie wytrzymałeś długo. Każdy kto cię znał, wiedział również, że byłeś typem wiercipięty i nie umiałeś w spokoju usiedzieć dłużej niż to było konieczne. Dlatego zamknąłeś lekturę i rozglądnąłeś się uważnie po autobusie. Stwierdziłeś, że każdy zajął się swoimi sprawami, ale to cię wcale nie zniechęciło. Wykręciłeś się do tyłu i zajrzałeś ponad siedzeniem na siedzenia za tobą. Siedział tam nie kto inny, jak król wszystkich kotów, czyli Paweł Zagumny. Uwielbiałeś zaczepiać starszego kolegę, głównie dlatego, że on nigdy nie brał tego do siebie i mało kto wie, ale potrafił odparować równie dobrym tekstem. Zacząłeś go drażnić z pozoru błahostkami. Najpierw rzucałeś się w fotelu, przez co rozgrywającemu dostało się kilka razy po kolanach, potem rzuciłeś w niego dropsem, oczywiście mówiąc, że był to czysty przypadek, a jeszcze chwilę później butelka ‘przypadkiem’ wymsknęła ci się z ręki i delikatnie ochlapała Pawła. Miałeś szczęście, że było w niej niewiele napoju, bo inaczej zginąłbyś od spojrzenia, które ci rzucił. Oczywiście Guma doskonale zdawał sobie sprawę z tego, że chcesz go wkurzyć, dlatego się nie odzywał, a jedynie mordował spojrzeniem. Czekałeś na moment, w którym nie wytrzyma i cię zgasi jakimś tekstem, ale nic takiego nie nastąpiło, czego bardzo żałowałeś.

Prosto z parkingu za halą Azoty udałeś się do swojego mieszkania, które nie znajdowało się daleko. W pięć minut pokonałeś drogę i ani się obejrzałeś, a już zamykałeś za sobą drzwi. Pierwsze co ci się rzuciło w oczy to fakt, że mieszkania wyglądało na posprzątane. Ucieszyłeś się, bo zazwyczaj musiałeś zaciągać wołami Kaśkę do sprzątania. Z uśmiechem na ustach wkroczyłeś do kuchni, gdzie zastałeś odwróconą do ciebie plecami i głęboko zamyśloną współlokatorkę.

- Już jestem – powiedziałeś cicho, choć i tak twój głos rozniósł się po pomieszczeniu. Dziewczyna odwróciła się w twoją stronę, a w jej oczach mogłeś dostrzec łzy.

_______________________________________________

Witam was ponownie! Jak widzicie odnalazłam znowu drogę do nieobojętnych. Jestem i nigdzie się nie wybieram, dopóki nie zakończę tego opowiadania. 

Ze spraw informacyjnych: rozdziały, jak zwykle u mnie, co tydzień, czyli następnego możecie się spodziewać w przyszłą środę. 

Druga sprawa: Nieobojętni to krótka historia. Ma dziesięć części, co oznacza, że 1/5 już za nami. Pozostało nam osiem tygodni i mam cichą nadzieję, że ze mną wytrzymacie. ;)

Trzecia sprawa: Wracanie po ponad roku przerwy jest niewygodne ze względu na czytelników. Nie mam pojęcia, kto nadal chce być informowany. I to dotyczy się również nowych czytelników. Informację o tym rozdziale zostawię u każdego, kto napisał komentarz pod jedynką. Ale bardzo proszę, by dać mi znać, czy mam nadal informować.

A już idealnie by było, gdybyście dodawali bloga do obserwowanych! ;))

To tyle. Ściskam i do środy! :*