| nieobojętność szósta |

Nieobojętna

Siostra patrzy na ciebie chłodnym wzrokiem, jakby oceniała, czy jesteś warta jej uwagi, czy nie. W końcu wpuszcza cię do mieszkania. Kiedyś byłyście nierozłączne. Idealny przykład papużek-nierozłączek. Jednak każda z was dorosła. Już nie byłyście ze sobą tak blisko. A na samym końcu się pokłóciłyście. I tak wyszło, że żadna z was nie przeprosiła drugiej. Nie winiłabyś jej, gdyby od razu cię spławiła. Miała do tego pełne prawo. Ale może ona też czuła, że czas zażegnać spory?

Siedziałyście naprzeciwko siebie przy kuchennym stole. Każda przed sobą miała kubek z herbatą. Cytrynową. Uwielbiałyście ją. Patrzyłyście na siebie w milczeniu. Atmosfera była dość napięta, nie potrafiłaś jej dłużej wytrzymać. Spuściłaś oczy na dłonie, owinięte wokół ciepłego kubka i powiedziałaś, co leży ci na sercu. Przeprosiłaś ją. Nie tylko za tę dawną kłótnię, ale również za to, że pakujesz jej się teraz z buciorami w życie bez wcześniejszego uprzedzenia. Przypomniały ci się dawne czasy, gdy mówiłyście sobie wszystko i zawsze mogłyście liczyć na swoje wsparcie. Uśmiechnęłaś się na myśl o tym i wiedziałaś, że chciałabyś, by te czasy wróciły.

Nie doczekałaś się żadnej odpowiedzi ze strony siostry. Po prostu siedziała i patrzyła na ciebie w milczeniu. Ale nie poddawałaś się. Jeśli cię wyrzuci – trudno. Jakoś sobie poradzisz. Ale zanim do tego dojdzie, naprawisz tak dużo z waszej relacji, ile tylko ci się uda. Z mocnym postanowieniem przypominałaś jej dawne czasu. Wspomnienia pojawiały się same w twojej głowie. W końcu zauważyłaś lekki uśmiech na jej twarzy. To było wynagrodzenie, na które czekałaś.

Mówiłaś dalej, aż w końcu ci przerwała. Uśmiechnęła się do ciebie, a potem zapytała co się stało. Patrzyłaś na nią przez chwilę w milczeniu, zastanawiając się w duchu, czy powiedzieć jej całą prawdę. Jednak co innego mogłaś zrobić? Przypominałaś jej jak dobra była wasza relacja, że mówiłyście sobie wszystko, a potem zastanawiałaś się, czy powiedzieć jej, co się stało? Uśmiechnęłaś się, dostrzegając ironię swoich własnych czynów, a potem zaczęłaś mówić. I powiedziałaś jej wszystko, co leżało ci na sercu. Ulga była ogromna. Jednak najważniejsze było to, że Justyna okazała ci swoje wsparcie. Zrozumiała.

Nieobojętny

Nie miałeś pojęcia, gdzie jej szukać. Nie wiedziałaś, co ze sobą zrobić. Byłeś kompletnie bezsilny, choć nie marzyłeś o niczym innym, niż znaleźć Kaśkę i ją przeprosić. Nagle wszystko inne stało się nieistotne. Pragnąłeś, by przyjaciółka była znów przy tobie, byś znów mógł porozmawiać z nią o wszystkim. Sama jej obecność w twoim mieszkaniu, podniosłaby cię na duchu. Tymczasem nie wiedziałeś, gdzie jest ani co się z nią dzieje. Nie dawała znaku życia. Nikt nic nie wie. Do nikogo się nie odezwała. Zacząłeś się o nią martwić. Bałeś się, że twoje najgorsze obawy się spełnią i już nigdy jej nie zobaczysz. Że zniknęła z twojego życia raz na zawsze.

Podszedłeś do komody, biorąc w dłonie jedno zdjęcie. Zrobiliście je jakiś czas temu. Wyglądaliście na szczęśliwych. Przejechałeś kciukiem po jej twarzy. Zwróciłeś uwagę na oczy, które błyszczały wesoło. Uświadomiłeś sobie, że od dawna tego nie widziałeś. Nawet, gdy uśmiechała się do ciebie, uśmiech nie sięgał oczu. Powinieneś to zauważyć. Powinieneś się zorientować wcześniej, ale byłeś zbyt ślepy.

Gorycz rozlała się w twoim sercu, gdy wytykałeś sobie wszystkie błędy, które popełniłeś. Znów zerknąłeś na zdjęcie. Dlaczego to wszystko się tak potoczyło? Dlaczego?

Patrząc na jedyną rzecz, która ci po niej pozostała, uświadomiłeś sobie coś bardzo ważnego. Otworzyłeś szeroko oczy ze zdziwienia, gdy ta myśl nawiedziła twój umysł. Tęskniłeś za nią. To oczywiste, że tak było. Byłeś przyzwyczajony do jej obecności, a teraz, gdy jej nie ma, zacząłeś tęsknić. Ale gdzieś głęboko w tobie odezwała się inna tęsknota. O wiele silniejsza i dłuższa. Przez cały czas nieświadomie tęskniłeś za tymi czasami, gdy byliście zupełnie beztroscy. Wtedy wszystko układało się tak dobrze! A kiedy powoli w wasze życie wkradła się rutyna, nawet tego nie zauważyłeś. I uświadomiłeś sobie jeszcze jedno. Z całego serca pragnąłeś, by ci wybaczyła, byłeś gotowy błagać ją na kolanach o wybaczenie, bo nie zniósłbyś życia bez niej. Nie wyobrażałeś sobie, co byś wtedy z sobą począł. Już odczuwałeś skutki jej nieobecności. Wszystko robiłeś mechanicznie. Nic cię nie cieszyło. Nie byłeś zdolny do uśmiechu.

I nagle zrozumiałeś.

To Kasia jest twoim uśmiechem. Ona daje ci powód do szczęścia.

__________________________

Witam Was bardzo ciepło w tę ostatnią sierpniową środę. Jestem przerażona. Bardzo przerażona. Szkołą. Nauką. Brakiem czasu. Ale na razie mam co publikować, więc nie jest źle. ;)

Część z was uważa, że Kaśka powinna zostać, a część, że zrobiła dobrze wyjeżdżając. Bardzo mi się to podoba, bo to znaczy, że moich nieobojętnych nie można tak łatwo przejrzeć! I o to chodziło. ;) Co wyniknie z wyjazdu Kaśki przekonacie się w kolejnych rozdziałach. Ale chciałabym jeszcze wspomnieć o jednym: Grzesiek dobrze znał Kasię, znał jej relację z siostrą. I za nic nie spodziewałby się, by dziewczyna pojechała właśnie do niej. Ale Katarzyna lubi zaskakiwać! 

I jeszcze jedno. Zostałam nominowana do TOP 10 przez Cytrynową! Za co bardzo dziękuję! Dziesięć opisów moich ulubionych blogów pojawi się kiedyś tam na mojej podstronie, jeśli ktoś byłby ciekawy. No i nominacje też, choć szczerze przyznam, że nie mam pojęcia, kogo nominować. Za dużo blogów, za dużo znakomitych blogerek. ;D

To do zobaczenia drugiego września. Obyśmy wszyscy tego dnia dożyli... ;*