| nieobojętność piąta |

Nieobojętna

Obudziłaś się na długo przed wschodem słońca, ale nie miałaś zamiaru wstawać. Wpatrywałaś się w sufit, leżąc na plecach i myślałaś nad konsekwencjami decyzji, którą podjęłaś. Nie będzie łatwa. Ani dla ciebie, ani dla Grzegorza. Ale potrzebujesz się od niego odciąć na jakiś czas. Od kiedy pamiętasz zawsze byliście razem. Teraz miało się to zmienić, a ty nie byłaś w stanie przewidzieć, czy dasz sobie z tym radę. Ciągle miałaś wątpliwości. Serce uparcie próbowało ci wmówić, że wszystko się zmieni, ale rozum wiedział lepiej.

Gdy tylko Grzegorz zamknął za sobą drzwi, wstałaś z łóżka i, biorąc czyste ubrania, skierowałaś się do łazienki. Ciepły prysznic orzeźwił cię i wypłukał z twojego ciała resztki senności. Ubrałaś się, a włosy związałaś na czubku głowy. Ostatni raz spojrzałaś na swoje odbicie w lustrze i widząc determinację we własnych oczach, zebrałaś do kosmetyczki wszystkie swoje rzeczy. Potem to samo zrobiłaś ze swoimi ubraniami, wkładając je schludnie poskładane do walizki. Zabrałaś wszystkie swoje pamiątki, wszystko, co wskazywało, że kiedykolwiek tam mieszkałaś. Zostawiłaś tylko jedną rzecz. Wspólne zdjęcie oprawione w czarną ramkę, stojące na komodzie w salonie. Zostawiłaś je, ponieważ nie chciałaś całkowicie wymazać swojego istnienia z życia Grześka. Potrzebowałaś nabrać dystansu, a nie usuwać się z jego życia. Narzuciłaś na siebie kurtkę, wsunęłaś stopy w botki i, rzucając ostatnie załzawione spojrzenie na puste miejsca, wyszłaś z mieszkania.

Szłaś wolnym krokiem przez parking. Nie oglądnęłaś się ani razu. Nie było czasu na głupie sentymenty. Nie było czasu rozpamiętywać tego, co było. Nadszedł czas, by stanąć na nogi, ale o własnych siłach, a nie spierając się na kimś.

Włożyłaś walizkę do bagażnika, razem z torbą treningową, do której wepchnęłaś medale, nagrody i puchary, i ruszyłaś w drogę na halę. Musiałaś załatwić z trenerem urlop. To jedynie tymczasowe rozwiązanie. Ale czas, by zastanowić się, co robić dalej, dopiero nadejdzie. Wychodząc z gabinetu trenera uniosłaś lekko kącik ust. Nawet on zauważył, że coś jest nie tak. Nie musiałaś mu nic tłumaczyć. Po prostu powiedziałaś, że potrzebujesz przerwy, a on ci na to pozwolił. Bez pretensji, bez wyjaśnień.

Wsiadłaś do samochodu i ponownie ruszyłaś w drogę. Tym razem do miejsca, gdzie, jak miałaś nadzieję, nikt nie będzie cię szukał.

Nieobojętny

Wypadłeś z łazienki, jakby się paliło. Od razu zauważyłeś puste miejsca po zdjęciach na komodzie. Drzwi jej pokoju były zamknięte, ale szybko je otworzyłeś, wchodząc do środka. Zamarłeś. Było pusto. Drzwi szafy zostały otwarte, a w środku nie została ani jedna rzecz. Przeciągnąłeś wzrokiem po całym pomieszczeniu, ale nic w nim nie było. Każda szafka, każda półka były puste. Usiadłeś na idealnie posłanym łóżku i schowałeś twarz w dłoniach.

Nie zdążyłeś nawet z nią porozmawiać. Nie dała ci takiej szansy. Wyjechała bez słowa, bez pożegnania. Powinieneś być na nią wściekły, ale nie potrafiłeś. Może działała pod wpływem impulsu? Może wróci? Próbowałeś się pocieszyć za pomocą złudnych nadziei, ale to jedynie pogorszyło sprawę. Nagle to do ciebie dotarło. Straciłeś ją. Być może na zawsze.

Gdybyś nie siedział, w tym momencie upadłbyś na podłogę, przygnieciony całym ciężarem, który spadł na twoje barki w ciągu jednej sekundy. Drżącą ręką sięgnąłeś do kieszeni, by wyciągnąć telefon i wybrać numer, który znałeś na pamięć. Jeden sygnał, drugi, trzeci.. Nie odbierała. Nie łudziłeś się, że zrobi to za drugim razem, ale nie potrafiłeś nie spróbować. Ponownie nic. Przeciągnąłeś dłonią po włosach w geście całkowitej porażki. Zacisnąłeś mocno powieki, a chwilę później otworzyłeś je, gdy do głowy wpadła pewna myśl. Wybrałeś kolejny numer. Tym razem nie musiałeś czekać zbyt długo. Głos Dominika odbił się w aparacie i wyraźnie słyszałeś w nim zamartwienie. Zignorowałeś to, pytając szybko, czy nie widział się dzisiaj z Kaśką. Dziewczyna przyjaźniła się z jego narzeczoną i chociaż było mało prawdopodobne, by to tam się udała, musiałeś to sprawdzić. Musiałeś robić ‘coś’, niezależnie od tego, co to było.

Przecząca odpowiedź Dominika sprawiła, że ledwo tląca się nadzieja wypaliła się zupełnie. Odsunąłeś telefon od ucha i wpatrywałeś się w niego przez chwilę. Słyszałeś jak Dominik cię woła, jak pyta, co się stało. Wiedziałeś, że się martwił. A mimo to rozłączyłeś się bez słowa.

Zapanowała cisza.

W mieszkaniu.

W twojej głowie.

W sercu również.

><><><><><><><><><

Taki rozdział zapychacz, szczerze powiem. Przedstawia tylko odczucia obojga po wyprowadzce Kaśki, ale nie wnosi nic nowego. A to już połowa opowiadania! ;D Jeszcze pięć nieobojętności przed nami, w których będzie się działo troszkę więcej.

I jak odczucia? Myślicie, że Kaśka dobrze zrobiła? A może powinna zostać i najpierw wszystko sobie z Grześkiem wytłumaczyć? Pozostawiam to waszej ocenie! Komentujcie, jeśli czytacie. Będzie mi bardzo miło poznać opinię każdego czytelnika! ;)

Całuję! ;*