| nieobojętność ósma |

Nieobojętna

Zaczęło się od jednego treningu, a skończyło na propozycji przejścia do nowego klubu. I to nie byle jakiego klubu. Nie spodziewałaś się, że tak dobrze będzie ci się grało z dziewczynami, których prawie nie znałaś. W poprzednim zespole nie czułaś się dobrze. Tam zawsze panowała dość napięta atmosfera . Nie dogadywałyście się z resztą dziewczyn. Każda miała swoje zdanie, a to utrudniało stworzenie prawdziwej drużyny. Ale to koniec. Dostałaś niesamowitą szansę i postanowiłaś z niej skorzystać.

Justyna pomogła ci z formalnościami. Telefonicznie dogadałaś się z byłym trenerem. Nie robił problemów. Miałaś wrażenie, że wręcz się cieszył, że odchodziłaś. Zapytałaś go o to, bo nie mogłaś uwierzyć, że tak otwarcie chciał się ciebie pozbyć. Jego odpowiedź cię zaskoczyła, ale i miło połechtała. Przyznał, że w jego drużynie się tylko marnowałaś, a nowa oferta miała być twoją szansą na to, by rozłożyć skrzydła.

Piłka ręczna znów zawładnęła twoim sercem. Jeszcze niedawno miałaś wrażenie, że najlepiej będzie, gdy odejdziesz i zajmiesz się czymś innym. Nie wierzyłaś, że dałabyś radę się odbudować. A mimo przeciwności właśnie teraz otworzyła się brama do wielkiej kariery, do gry w reprezentacji, do zauważenia przez szkoleniowców. I znów granie sprawiało, że się uśmiechałaś, że zapominałaś o swoich słabościach i problemach. Na boisku nie miało to żadnego znaczenia.

Niestety przejście do nowego klubu wiązało się z nową umową, którą były trener musiał podpisać, jako że przechodziłaś w środku sezonu. Perspektywa powrotu do Kędzierzyna nie cieszyła cię w żadnym stopniu. Z tym miejscem wiązało się zbyt wiele wspomnień. Nie potrafiłaś przestać myśleć o Grzegorzu. Chciałabyś znów go zobaczyć. Porozmawiać choć przez chwilę, sprawdzić, jak się trzyma. Ale nie mogłaś tego zrobić. Rozdrapałabyś tym rany, które dopiero co się zasklepiły. Nie chciałaś ponownie cierpieć, a przecież nikt nie mógł dać ci gwarancji, że spotkanie nie zakończyłoby się właśnie w ten sposób. Jednak nie umiałaś zatrzymać wyobraźni. Nie mogłaś przestać myśleć o tym, co by było, gdyby jednak do waszego spotkania doszło. Chciałaś tego lecz się bałaś.

Drzwi do wielkiego świata mogły się zatrzasnąć równie szybko, jak się otwarły.

Nieobojętny

Dłuższe zostawanie na sali stało się codziennością. Nie zawsze trenowałeś. Czasem po prostu leżałeś na parkiecie z zamkniętymi oczami i odpoczywałeś od całego świata, od natrętnych spojrzeń, od pytań o spadek formy. W ciszy odpoczywałeś od życia, w którym panoszyła się okropna pustka. Odpoczywałeś również po wysiłku fizycznym. Musiałeś sam przed sobą przyznać, że coraz częściej dopadała cię słabość. I nie chodzi wcale o nagłe załamanie psychiczne. Chodzi o twój organizm, który zaczął protestować przeciwko zbyt dużemu wysiłkowi. Właśnie dlatego zrezygnowałeś z ćwiczeń. Wolałeś poleżeć, pomyśleć, uspokoić się. Trener chyba by cię zamordował, gdyby dowiedział się o twoim stanie. Co chwilę przypominał ci, że jesteś tylko człowiekiem i nie możesz pracować dwa razy ciężej od reszty. To by cię wykończyło. Ale ty nie słuchałeś. Byłeś ślepy i głuchy na wszystko, co się wokół ciebie działo. Teraz mogłeś tylko żałować, ale to ci zdrowia nie wróci.

Wstałeś z chłodnej podłogi i pozbierałeś piłki, którymi odbijałeś nad głową. Włożyłeś je do kosza, a sam skierowałeś się pod prysznic. O tej porze nie było tu zbyt wielu ludzi, a jeśli byli, to siedzieli we własnych gabinetach, zakopując się w papierach. Pokręciłeś głową nie wiedząc, jak można wykonywać taki zawód. Zamyśliłeś się głęboko, nie zauważając postaci, która wychodziła zza rogu. Wpadliście na siebie, a dziewczyna wylądowała na podłodze, rozsypując dookoła jakieś papiery. Szybko się zreflektowałeś i zacząłeś zbierać kartki, przepraszając przy tym kobietę, która nagle zastygła. Spojrzałeś na nią z zaciekawieniem i nie mogłeś uwierzyć własnym oczom.

Była tu, obok ciebie, na wyciągnięcie ręki. Była tak blisko, a nadal nie potrafiłeś uwierzyć. Myślałeś, że to sen.  Dziwny sen na jawie, który jest kolejnym objawem przemęczenia organizmu. Ale gdyby to był sen, już byś się obudził. Piękne sny nie trwały zbyt długo.

Uklęknąłeś przed nią, przyglądając się jej niepewnym oczom. Ona też nie wierzyła. Albo chciała nie wierzyć, bo wzięła z twojej ręki papiery i odwróciła się, by odejść bez słowa. Nie pozwoliłeś jej na to. Chwyciłeś ją za ramię i odwróciłeś w swoją stronę, przytulając mocno do siebie. Stała nieruchomo, nie odwzajemniając objęć i zaciskając oczy, jakby nie chciała słuchać szeptanych do ucha przeprosin. Przepraszałeś ją za to, że byłeś obojętnym draniem. Przepraszałeś za to, że pozwoliłeś jej wyjechać. Przepraszałeś za przyjaźń, która miała być między wami na zawsze, a która gasła niezauważalnie. Prosiłeś, by wróciła. Prosiłeś, by znów wypełniła pustkę, którą po sobie pozostawiła. Prosiłeś, by ci wybaczyła. A w końcu poczułeś jak cię obejmuje z niepewnością i bezradnością.

A potem były już tylko słowa, które wyryły się głęboko, sprawiając, że rozpacz zalała serce.

______________________

Czy zdziwicie się bardzo, jeśli wam powiem, że zupełnie zapomniałam, że dziś jest środa i Nieobojętni czekają na publikację? Bo naprawdę zapomniałam. Ale tak to jest. Od samiuteńkiego rana w szkole, a po niej tyle nauki i zadań do zrobienie, że znalezienie chwili wolnego graniczy z cudem. Ale pomińmy to milczeniem. Trzeba przetrwać. ;)

Jak wrażenia? Piszcie, co myślicie, choćby miało to być jedno zdanie. ;) Nie wymagam wiele, tym bardziej, że zdaję sobie sprawę, że zaczęła się szkoła i co poniektórzy naprawdę nie mają czasu na komentowanie. Ale jedno zdanie? Jedno słowo? Kropka? Tak żebym wiedziała, że nadal jesteście. ;)

A POLACY WYGRALI DRUGI MECZ W PUCHARZE ŚWIATA NANANANANANA I TO JESZCZE Z ROSJĄ! NANANANANANA 

przepraszam za to, ale moja radość nie ma końca ;D