| nieobojętność dziesiąta |

Nieobojętna

- Nie musisz tego robić. Przecież wszystko jakoś się ułoży. Zapomnisz o nim, on zapomni o tobie i będziesz mogła zacząć żyć na nowo. Z daleka od niego.

- Gdyby to było takie proste. Gdybym potrafiła zapomnieć… - opuściłaś powieki, dając sobie chwilę na pozbycie się łez. Miałaś wrażenie, że zamiast iść przez życie obraną ścieżką wprost do kresu, błądziłaś wśród labiryntu uczuć i emocji, z którymi nie potrafiłaś sobie poradzić. A to wszystko przez jedną osobę. – Ale o nim nie da się tak po prostu zapomnieć.

Widziałaś bardzo dokładnie jak Justyna przewraca oczami. Dla niej wszystko było jasne. Facet cię zranił, rozbił twoje serce na kawałeczki, których nie poskłada jedno ‘przepraszam’. I po części ma rację. Jedno słowo nie wystarczyło, by wymazać ból. Jednak wystarczyło, by dać nadzieję na szczęśliwą przyszłość. A kto mógłby oprzeć się szczęściu? Twoja siostra bardzo ci pomogła. Doceniałaś to, że przy tobie była, że ci pomagała, że służyła (nie)zawsze dobrą radą. Ale teraz nie mogła cię zatrzymać. Przytuliłaś ją na pożegnanie, a potem wyszłaś z mieszkania. Zamknęłaś za sobą drzwi, opierając się o nie. Właśnie w tym momencie zeszłaś na nową ścieżkę. Nie wiedziałaś zupełnie, dokąd cię ona zaprowadzi, co na niej znajdziesz: cierpienie czy radość, ból czy szczęście. Ale jeśli prowadziła ona do serca Grześka, to poradzisz sobie ze wszystkim.

Wydawało ci się, jakby wszystkie ścieżki prowadziły z powrotem do Kędzierzyna. Mknęłaś drogami, zostawiając za sobą wszystkie obawy. I nawet czerwone światła nie doprowadzały cię do szaleństwa. Czy to świadomość, że wracasz do domu, tak na ciebie wpłynęła? Czy może raczej była to perspektywa ponownego zobaczenia tych cudnie niebieskich tęczówek, w których tym razem pozwolisz się sobie zanurzyć?

Pierwsze wątpliwości ogarnęły cię, gdy stałaś na progu swojego byłego mieszkania. Miejsce, w którym spędziłaś tak wiele lat, stało puste. Kiedy nikt nie odpowiadał na dzwonek do drzwi, wyszperałaś w torebce własny komplet kluczy. Otworzyłaś zamek i weszłaś do środka. Rozglądałaś się po mieszkaniu z ciekawością. Chciałaś dostrzec wszystkie zmiany, jakie tam zaszły. Ale było ich niewiele. Ściany nadal wyglądały pusto, gdy pozdejmowałaś z nich swoje zdjęcia i obrazy. Na półkach nadal pozostawione były puste ślady po twoich pamiątkach. Tylko jedna zmiana rzuciła ci się w oczy.

Wasze wspólne zdjęcie, stojące dotychczas na komodzie, zniknęło.

I to był moment,  w którym serce zacisnęło się boleśnie w supeł. Moment, który wybrały wątpliwości, by wielką falą zalać myśli. Moment, w którym miałaś ochotę zawrócić z nowo obranej ścieżki. I chciałaś to zrobić. Chciałaś wyjść niepostrzeżenie i wrócić do Częstochowy, przyznając siostrze rację i zacząć żyć na nowo życiem, w którym nie będzie już miejsca dla Grześka. Ale uchylone drzwi do jego sypialni w mgnieniu oka cię od tego odwiodły. Tajemnicza siła prowadziła cię wprost do pokoju Grześka, zachęcała cię, byś usiadła na jego łóżku, wygładzając dłonią powstałe na pościeli zakładki. I to właśnie ta nieznana siła zmusiła cię, byś spojrzała na nocną szafkę.

W jednej sekundzie serce zacisnęło się ponownie. Tym razem boleśnie dawało o sobie znać wzruszenie. Bo co innego można poczuć, kiedy spostrzeże się ten jeden, brakujący element? Zdjęcie wcale nie zniknęło z mieszkania. Ono tylko zmieniło swoje położenie. Teraz, upalcowane, znalazło się w jego sypialni. Przy jego łóżku.

Ale gdzie podział się właściciel?

Dopiero teraz spostrzegłaś warstwę kurzu, pokrywającą każdy przedmiot w mieszkaniu. Grzesiek nie był typem bałaganiarza, to tobie przypadła w udziale ta cecha. Wydało się to podejrzane. Na tyle podejrzane, by zadzwonić do jedynej osoby, która mogła ci rozjaśnić sytuację. Chwilę później, usłyszałaś głos Dominika, wraz z którym pojawiła się gama emocji, wśród których przodowały strach i niedowierzanie. 

Nieobojętny

Obudziłeś się, czując prawdziwą Saharę w ustach. Rozejrzałeś się po sali w poszukiwaniu Wojtka, który w ekspresowym tempie spełnił twoją prośbę. Spojrzałeś na niego podejrzliwie, ale nie miałeś siły go przycisnąć. Zamiast tego opadłeś z powrotem na poduszki i próbowałeś skupić myśli na czymś innym, niż pulsujący ból w całym ciele. Zacząłeś analizować poprzednie tygodnie w nadziei, że wymyślisz przyczynę pobytu w szpitalu. Miewałeś bóle mięśniowe, dużo trenowałeś, co skutkowało stałym przemęczeniem, ciągle ganiałeś z jednego miejsca na drugie, a w końcu zemdlałeś. Co to wszystko mogło oznaczać?

Lekarz wchodzący do sali, przykuł twoją uwagę. Spojrzałeś ciekawie na jego twarz, na której malował się bardziej grymas aniżeli uśmiech. Jakby próbował cię uspokoić, ale nie mógł wykrzesać z siebie entuzjazmu. Wojtek miał zamiar wyjść, ale powstrzymałeś go. W twojej głowie szalał niepokój, a potrzebowałeś kogoś, kto będzie cię wspierał. I miałeś rację, bo słowa lekarza nie były ani trochę przyjemne. Nikt nie czuje się przyjemnie, kiedy dostaje opieprz za zbytnie przemęczanie organizmu. Ale nie to było najgorsze. Kolejne słowa doktora sprawiły, że każde wyobrażenie o przyszłości, każde marzenie, każdy cel legły w gruzach. Dosłownie przełamały się na pół, pozostawiając po sobie jedynie pustkę.

Nowotwór układu limfatycznego.

Nowotwór w wieku dwudziestu trzech lat? Jak często coś takiego się zdarza? I dlaczego zdarzyło się akurat tobie? Dlaczego teraz?

Pytania jedno po drugim pojawiały się w twojej głowie, a pozostawione bez odpowiedzi, zagnieżdżały się w umyśle, pozostawiając po sobie niesmak i bezsilność. Jedynie ręka Wojtka, ściskająca twoją własną w geście wsparcia, ale i cierpienia, upewniała cię w przekonaniu, że to wszystko nie jest snem. Łzy zebrały ci się w kącikach oczu, jednak żadna z nich nie spłynęła po policzku. Nie mogłeś jeszcze bardziej dołować Wojtka. Gdyby zauważył twoje załamanie… Dlatego zacisnąłeś zęby i kontynuowałeś rozmowę z lekarzem. Dowiedziałeś się, co cię czeka. Dowiedziałeś się, co przyniesie ze sobą rozwijająca się choroba. Dowiedziałeś się, jak możesz temu zaradzić. I usłyszałeś jedną, naprawdę ważną, rzecz.

- Pana szanse są naprawdę duże. Choroba została wykryta na tyle wcześnie, że, przy odpowiednim sposobie leczenia, możemy pana całkowicie wyleczyć. Jednak to również niesie ze sobą ryzyko. I oczywiście oznacza przerwę w grze. To jest pana decyzja, ale szanse są naprawdę duże.

Poprosiłeś ich obu, żeby zostawili cię samego. Lekarz zrozumiał, że miałeś sporo do przemyślenie i potrzebowałeś czasu, ale Wojtek odrobinę się opierał. Nie mógł zrozumieć, nad czym chciałeś się zastanawiać. Dla niego była tylko jedna opcja. W końcu odpuścił, kiedy odwróciłeś się do niego plecami i zacisnąłeś pięści na kołdrze. Byłeś zły. Na siebie, na świat, na Boga też. Złość jednak zaczęła słabnąć. Beznadziejność sytuacji zaczęła przejmować nad tobą kontrolę. Zwykle to siatkówka dawała ci siłę do walki, a teraz musiałeś również z niej zrezygnować. Jak to się mogło udać? Jak miałeś walczyć, skoro choroba odebrała ci jedyną miłość, która pozostała w twoim życiu.

Leżałeś nieruchomo na boku, ciągle zaciskając z całej siły pięści i powieki. To nadal bolało. Ból wcale nie zelżał. Starałeś się myśleć pozytywnie. Starałeś się wyobrazić sobie siebie w przyszłości. Ale to nie takie łatwe, kiedy wisiało nad tobą okropne widmo choroby, cierpienia, a nawet śmierci. Lekarz powiedział, że miałeś duże szanse, ale jak wielu ludzi już to usłyszało? Jak wiele osób pozbywa się raka całkowicie? Statystyki to liczby. Liczby to znaki rzeczywiste.

Rzeczywistym znakiem było również skrzypnięcie drzwi. Myślałeś, że wyraziłeś się jasno i dadzą ci chociaż namiastkę prywatności. Tymczasem ktoś właśnie wszedł do sali, zachowując się najciszej jak tylko mógł, pewnie w obawie, że mógłby cię obudzić. Ale ty nie spałeś. I nie potrzebowałeś również, by ktoś się nad tobą litował. Dlatego odwróciłeś się, nie zważając na ból, i… zamarłeś. Bo obok ciebie stała osoba, której nie spodziewałeś się zobaczyć. Ba! Nie zamierzałeś jej nawet zawracać głowy swoim istnieniem, swoimi sprawami, problemami również. Zauważyłeś łzy w jej oczach. Kolejna osoba, która się nad tobą lituje. Dość już zobaczyłeś. Ponownie się odwróciłeś, ponownie próbowałeś się odciąć od bólu, który tym razem nie miał nic wspólnego z chorobą. Twoje serce po prostu zabiło mocniej i szybciej.

Ale nie doceniłeś siły jej uporu. Nie spodziewałeś się, że ona nie przejmie się twoim zachowaniem, że zrozumie, dlaczego taki jesteś. Nie mogłeś wiedzieć, że nie kieruje nią wcale litość, ale troska wynikająca z uczucia, jakim cię darzyła od lat. Nie widziałeś tego, bo byłeś ślepy. I to nie tylko w tym momencie. Byłeś ślepy przez cały czas. Ale ta ułomność zniknęła, kiedy jej dłoń, zacisnęła się na twojej własnej, kiedy z ust popłynęły słowa, które tak bardzo potrzebowałeś usłyszeć. Kiedy w jakiś niesamowity sposób, podzieliła się z tobą swoją siłą. Kiedy rozjaśniła pustkę istniejąca w szufladzie podpisanej ‘przyszłość’. A uczyniła to za pomocą zaledwie kilku słów. Ale za to jakich.

- Kocham cię, Grzesiek. I nie myśl sobie, że teraz, kiedy w końcu to przyznałam, pozwolę ci odejść.

_____________________

KONIEC.

O dziwo dziś żegnam się z wami happy endem! To dopiero dziwne! ;)

Chciałabym teraz trochę powyjaśniać. Narzekaliście na długość (ja też bym narzekała! ;D), ale właśnie taka długość miała być. Szybkie opowiadanie. Mało rozdziałów. Krótkie rozdziały. Powinny być dodawane częściej, ale nie lubię 'zasypywać' czytelników rozdziałami. Wolę wam dać czas na przeczytanie. ;)

Na Grześka też narzekaliście. Że taki ciotowaty, że dużo gada, mało robi... Ale najważniejsze, jeśli chodzi o niego to to, że jest jak dziecko. Pomimo dwudziestu trzech lat nie potrafił przestać być nastolatkiem. Bo w jego życiu nic się tak właściwie nie zmieniało. Z Kaśką był ten problem, że on jej nie olał. On po prostu był w szoku, bo niczego nie zauważył. Nie widział odległości między nimi. Zwyczajnie nie zwracał na to uwagi. Niekoniecznie świadomie. 

Kasia... ona chyba od zawsze czuła do Grzesia coś więcej, ale nie chciała się do tego przyznać. Przyjaźń jej wystarczała, dopóki i jej nie straciła. Bo stracenie przyjaciela boli równie mocno, jak stracenie miłości. A jeśli to jedna i ta sama osoba? Nie da się żyć z nią tak blisko, ale jednocześnie tak daleko. 

(Dla niezaangażowanych w siatkarski świat, wyjaśniam, że choroba Grzegorza Boćka jest prawdziwa. W rzeczywistości przeszedł leczenie i powoli wraca do zdrowia i treningów. ;))

Wyjaśniło się coś, czy produkowałam się na marne? ;D Żart oczywiście. Każdy ma prawo odebrać tę historię po swojemu. Każdy ma prawo ocenić ją inaczej. A ja cieszę się z każdej opinii, naprawdę każdej, bo im ich więcej, tym bardziej analizuję, jak mogłam to napisać, by było lepiej. Uczę się dzięki wam i bardzo wam za to dziękuję! ;*

Tak, teraz część z dziękowaniem. Tak właściwie po tych dziesięciu tygodniach mogę wam podziękować za jedno: że wytrzymaliście. Bo Kaśka i Grzesiek to niełatwa para. Ale dziękuję za każdą kropkę w komentarzu, za każde wyświetlenie, za obecność i za krytykę, której bardzo potrzebuję! ;*

To do zobaczenia, mam nadzieję! ;*